تهیه آتش به روش اصطکاکی

آتش افروزی بوسیله روش اصطكاكی ، در نظر غالب افراد ، روشی منسوخ شده بشمار می رود.

طبیعتمردان ، كوهنوردان و بطور كلی افرادی كه به نوعی با محیطهای دور از شهر سر و كار دارند، امروزه از كبریت و فندكهای گوناگونی استفاده می كنند كه اغلب آنها نیز ضد آب و ضد باد می باشند.

این افراد همچنین از اجاقهای كوچك و سبك وزنی كه خاص اینگونه فعالیتها طراحی و ساخته شده اند استفاده می كنند كه كلیه نیازهای آنان به آتش را ( به غیر از مواقعی خاص و اضطراری كه استفاده از آنها نا ممكن می گردد) برطرف می سازد.

امروزه بسیاری از نهادها و گروههای مختلفی كه به نوعی با طبیعت در ارتباط نزدیك هستند،‌روش LEAVE NO TRACE را به اجرا می گذارند.

این همان چیزی است كه در كشور ما نیز در تمامی دوره های آموزشی فدراسیون كوهنوردی ، آموزش داده می شود :

" اگر شما قادر بوده اید زباله ای را بر پشت خود حمل كرده و به طبیعت ببرید، پس آنقدر هم توان دارید كه آن را با خود باز گردانید.

ویا :

محل استقرار خود در طبیعت را طوری ترك نمایید كه وقتی پس از چند روز به آن نقطه نظر افكنده شد، مشكل بتوان گفت كه شخص یا اشخاصی در آن نقطه مستقر بوده اند."

این همان چیزی است كه از آن بعنوان سیاست " كمترین اثرگذاری بر محیطهای طبیعی" یاد می گردد.

این روشها و سیاستها ، اگر نهادینه شوند، با جلوگیری از آتش افروزیهای بی موردو غیر لازم در طبیعت ‌، كمك واقعا بزرگی به حفظ آنچه كه از منابع طبیعی ارزشمند ما باقی مانده است می كنند.

با توجه به مقدمه فوق ، آیا به نظر شما، در زندگی مدرن امروزی، هنوز هم جایی برای روشهای آتش افروزی كهنه و قدیمی وجود دارد یا خیر؟

اگر تا انتهای این مقاله را دنبال نمایید، شاید شما هم به این نتیجه برسید كه این مهارت فراموش شده ،‌خیلی ارزشمند تر از آن چیزیست كه اغلب مردم تصور می نمایند.

آتش یكی از پنج نیاز فیزیكی اولیه در مهارتهای زنده ماندن (Survival) می باشد. ما هر روزه از آن استفاده می كنیم.اما اغلب آن را آتش نمیدانیم! چرا كه شكل ظاهری آن تغییر یافته است. ابزارهایی چون: مایكروفر ، اجاق برقی ، كوره های الكتریكی ، لامپهای روشنایی و..... همگی آتش تغییر شكل یافته هستند.

همانند چهار نیاز فیزیكی دیگر (هوا، سرپناه، آب و غذا)، معمولا به آن هم توجه چندانی نمی شود! چرا كه هرگاه اراده نماییم، تنها با چرخانیدن یك كلید و یا روشن نمودن یك فندك، در اختیار ماست.

اگر ما قادر بودیم تا به زمانی نه چندان دور در گذشته برگردیم، درمی یافتیم دید عموم نسبت به آتش با آنچه كه امروزه موجود می باشد ،‌ تفاوتی اساسی داشته است. كمتر از یك قرن پیش ، شومینه ها ، اجاقها و بخاریهای هیزمی و یا ذغالی ،‌ تنها وسایل گرمایشی اغلب ساختمانها، منازل و محلهای كاری بودند. اما حتی همان موقع هم برای افروختن آتش در این وسایل از كبریت استفاده می شد.

اگر باز هم كمی به عقب تر باز گردیم، یعنی زمانی كه هنوز استفاده از كبریت عمومیت نیافته بود ( حدود سال 1827 میلادی) ، می بینیم كه هنر آتش افروزی به روش استفاده از كشیدن فلز بر روی سنگ چخماق عمومیت داشت. پیش از آن نیز آتش بوسیله جرقه های حاصل از اصابت دو تكه سنگ چخماق به یكدیگر افروخته میشد.

اگر این سفر به اعماق تاریخ را ادامه دهیم ، درمی یابیم ابتدایی ترین آتش هایی كه توسط انسان افروخته می شد،‌ بوسیله روشهای اصطكاكی بودند.

تا زمانی كه كبریت اختراع گردید،‌ اغلب انسانها دانش و مهارت افروختن آتش را دارا بودند. اما امروزه به لطف پیشرفتهای تكنولوژیكی!!! شاید تنها تعداد معدودی را بیابیدكه هنوز هم قادرند به روشهای قدیمی و فراموش شده در اعماق تاریخ، آتش بیافروزند.

مهم نیست كه شما در سفرهای خود به مناطق بكر و دور از زندگی ماشینی امروزی، چه لوازم و تجهیزاتی را با خود حمل می كنید، بلكه آن چیزی كه حائز اهمیت است ، اینست كه شما همیشه آمادگی این را داشته باشید كه این تجهیزات را به هر دلیلی از دست بدهید و یا اینكه آنها بدلایل مختلف كارایی خود را از دست بدهند!!

در این صورت ، داشتن دانش و مهارت لازم، در تامین نیازهای اولیه از مواد موجود در محیط ، به یك ضرورت و نیاز غیر قابل انكار تبدیل می گردد.

از آنجایی كه آتش به عنوان یكی از مهمترین این نیازها می باشد، لازم است كه هر طبیعت مردی چگونگی افروختن آن را بخصوص در شرایط اضطراری بداند .

شناختن مواد قابل اشتعال و خواص هر یك از آنها ، دانستن تكنیكها و كسب مهارت در افروختن آتش بوسیله روشهای اصطكاكی ، شانس نجات را حتی برای افرادی كه در روشن نمودن آتش بوسیله روشهای مدرن مهارت دارندبه طور قابل ملاحظه ای افزایش می دهد.

بعنوان یك فرد تازه كار ،‌ بهتر است كه آتش افروزی بوسیله اصطكاك را در ابتدا فرا گیریم. چرا كه آتش افروزی توسط اجداد ما نیز با همبن روش شروع گردیده است.

این مهارت فراموش شده ،‌یك روی دیگر نیز دارد:

آتش افروزی بدین وسیله، ما را به گذشته ای( به غیر از 2 قرن اخیر) پیوند می دهد كه در آن طعم زندگی غیر ماشینی را می توانیم چشیده و احساس اجداد خود را لمس نماییم.

احساساتی چون : موفقیت ،‌ هیجان ، رضایت از كار و غرور ،‌ احساساتی هستند كه پس از موفقیت در افروختن آتش به این روش نصیبمان می گردد.

اولین باری كه به این روش ،‌ذغال سرخ تهیه كرده و این ذغال را به زیر هیمه و توده ای آتش گیر خشك منتقل نموده و با دمیدن به آن صاحب یك آتش زیبا شدید، به عنوان یكی از بیاد ماندنی ترین روزهای زندگی در طبیعت خود هیچگاه فراموش نخواهید كرد.

همچنین در خواهید یافت كه هیجان آتش افروزی به این روش ، هیچگاه نقصان نیافته و هر بار همانند بار اول این حس در شما بوجود خواهد آمد.
. كمان یا Bow

. سرپپیچ یا كاسه انتهایی یا Socket

. تخته اجاق یا تخته ذغال ساز زیرین یا Hearth Board

. چوب دستك یا Spindle

موادی كه برای تخته اجاق و چوب دستك استفاده می شوند، اهمیتی ویژه دارند.در شرایط ایده آل، هردوی آنها باید از یك جنس چوب باشند.

در شرایطی كه این امر میسر نباشد،حد اقل، هردو قطعه باید دارای سختی یكسان باشند تا در اثر سایش، یكی از آنها زود تر از دیگری و قبل از اینكه ذغال قابل اشتعال بوجود آید، از بین نرود.

چوبی كه برای اینكار در نظر می گیریم ، نباید حاوی رزین باشد. ( بعبارت دیگر، چوب سوزنی برگان مناسب این كار نیست). همچنین دارای قابلیت ایجاد خاك چوب نرم و صاف و یكدست باشد.

چوبهای سبك ( مانند صنوبر) ، در مقایسه با چوبهای سنگین ( مثل بلوط) ، به انرژی و زمان خیلی كمتری برای تهیه ذغال احتیاج دارند.

در هر صورت از هر چوبی استفاده می كنیم،‌ باید توجه نمود كه مهم ترین خاصیتی كه برای مجموعه تخته ذغال ساز و دستك مورد نظر است، تولید خاكه چوب نرم و یكدست و آنهم به مقدار زیاد است.

باید توجه داشت ، تهیه ذغال از چوبهایی كه تولید خاكه چوب دانه متوسط و دانه دانه (Gritty) می كنند ،‌ امكان پذیر است . منتها نیاز به صرف مقادیر بسیار زیادتری انرژی و همچنین ورزیدگی در این نوع آتش افروزی دارد.

انتخاب نوع ماده اولیه (چوب) بستگی به فراوانی و در دسترس بودن آن در منطقه زیست شما دارد.

مواد اولیه باید كاملا خشك ،‌ ولی پوسیده نباشند.گونه های مختلف سرو انتخاب مناسبی به شمار می روند.

سرپیچ یا سوكت (Socket) برای نگه داشتن دستك در حین چرخش استفاده می شود.

از جنس تخته ذغال و دستك هم میتواند باشد. ولی اگر برای ساخت آن از چوبهای نسبتا سنگین تر و محكم تر استفاده شود، دوام آن بسیار بیشتر شده و كمتر ایجاد اشكال می نماید.

برای ساخت كمان ، كه برای چرخانیدن دستك به كار می رود ، می توان از هر نوع چوبی كه سفت و غیر قابل انعطاف بوده و دارای قوص طبیعی می باشد استفاده نمود. برای ساخت زه یا چله كمان فوق، می توان از روده تابیده، تسمه ای از جنس چرم یا پوست دباغی نشده ، و یا هر نوع بند محكم و با دوام دیگری استفاده نمود.
ساخت تخته اجاق و دستك

چوب مناسبی طبق آنچه در خطوط بالا ذكر شد ببیابید. تخته اجاق باید دارای سطحی صاف بوده و بشكل مستطیل و به ابعاد 18تا 25 سانتیمتر طول، 5تا8 سانتیمتر عرض و 1.5 تا2 سانتیمتر ضخامت باشد.

شكل اولیه چوب ممكن است به شكل یك شاخه یا تنه گرد باشد. در این صورت نیاز دارید كه آن را در جهت طولی به دو نیمه كنید. آنگاه قسمت گرد یكی از تكه ها را نیز توسط سنگ یا چاقو یا هر وسیله ممكن دیگر، صاف نمایید.

از تكه باقی مانده می توان یك تحته اجاق دیگر و یا یك سوكت تهیه نمود.

قبل از تكمیل تخته اجاق لازم است چوبدستك را بسازیم. بهترین انتخاب برای تهیه دستك، عبارتست از شاخه ای خشك ،‌ صاف و بدون انهناء بطول تقریبی15 تا 20 سانتیمتر با سطح مقطع دایره شكل به قطر تقریبی 0.5 تا 1.5 سانتیمتر.

توجه داشته باشید كه اگر قطر دستك خیلی كم باشد ،‌ خیلی احتمال دارد كه دستك ،‌تخته اجاق را همانند مته سوراخ نماید ! بدون اینكه ذغال قابل اشتعال و مناسب آتش افروزی درست كند.

از طرف دیگر اگر چوب دستك دارای قطری زیاد تر از آنچه باشد كه ذكر شد، هنگام چرخانیدن آن دچار مشكل شده و باید انرژی خیلی بیشتری را صرف چرخانیدن دستك نماییم.

جنس آن می تواند ازشاخه و یا تنه هر نوع گیاه با ساقه چوبی كه دارای مغز قطوربوده و تحمل فشار ناشی از چرخش توسط كمان را دارا می باشد ،‌ باشد .

وقتی كار ساخت چوبدستك انجام شد، آن را بصورت عمودی ،‌روی تخته اجاق و به فاصله تقریبی نیم سانتیمتر از لبه قرار می دهیم. سپس ،‌ توسط نوك كارد یا چاقو دور قسمتی را كه دستك قرار گرفته نقطه چین نموده یا خط می اندازیم.این خط پیرامون تقریبی دستك می باشد كه رو ی تخته نقش انداخته.

با استفاده از یك كارد، لایه هایی از چوب قسمت داخلی این دایره را خالی می نماییم تا یك حفره كاسه ای شكل بدست آید.

این حفره باعث جلوگیری از لغزش و در رفتن نوك دستك از روی تخته اجاق در اولین استفاده می گردد.

ساخت سوكت (Socket) :

سوكت بعنوان تكیه گاه برای قسمت بالایی دستك و برای نگه داشتن آن در جای خود استفاده می شود. سوكت توسط دست چپ گرفته شده و فشاری كه كف دست روی آن وارد می سازد،‌ باعث می شود انتهای دیگر دستك روی تخته بسان مته عمل نموده و تولید اصطكاك نماید.

اندازه آن بایدآنقدر بزرگ باشد كه به هنگام وارد كردن فشار روی آن، احساس ناراحتی نكنید. همچنین دقت نمایید كه فاقد لبه های تیز باشد.

صرفنظر از اندازه و قطر چوبدستك،قطر قسمت انتهایی آن كه در سوكت قرار میگیرد،‌نباید از حدود 5 تا 7 میلیمتر فراتر رود.

قسمت انتهایی چوبدستك باید آنقدر تراشیده شود تا به قطر مورد نیاز و ذكر شده برسد .

مرحله بعدی دقیقا همانند كاریست كه روی تخته اجاق انجام دادیم. یعنی قراردادن ته چوبدستك روی قسمت صاف سوكت بصورت عمودی و حك نمودن نقطه چین دور آن و در نهایت خالی نمودن كاسه داخل آن. تنها، نكته بسیار مهم در اینجا اینست كه حتما حفره ای كه ایجاد می كنیم باید در مركز سوكت قرار گیرد تا در موقع وارد نمودن فشار، تعادل آن حفظ شود.

همچنین توجه نمایید كه كاسه ایجاد شده باید گود تر از كاسه ایجاد شده بر روی تخته اجاق باشد. زیرا با انجام این كار ، دستك كاملا در داخل سوراخ ایجاد شده ،‌جا افتاده و به راحتی چرخیده و به خارج از سوكت لیز نمیخورد.

ساخت كمان :

برای ساخت كمان ، ابتدا یك شاخه محكم به بلندی تقریبی 45 تا 75 سانتیمتر و قطر1.5 یا بیشتر كه دارای قوص طبیعی باشد بیابید. سپس با ایجاد كردن یك شكاف در یك انتهای آن،

روده تابیده، تسمه ای از جنس چرم یا پوست دباغی نشده ، و یا هر نوع بند محكم و با دوام دیگری را كه در اختیار داریم،( مطابق شكل 2 ) در این شكاف قرار داده و بوسیله یك نخ یا طنابچه نازكتركه دور آن میپیچانیم و گره می زنیم، آن را در جای خود محكم می نماییم. در صورتی كه نخ محكم در دسترس نباشد،‌ از طریق گره زدن زه در این انتها ،‌زه را مهكم می كنیم.

انتهای دیگر زه را(مطابق شكل3) چندین دور روی كمان میپیچانیم و مطابق شكل یك گره بولینBowline) (روی آن می زنیم.

این گره ، این امكان را به شما خواهد داد كه بلندی و كوتاهی زه كمان را براحتی تنظیم نمایید.در نتیجه تعداد دورهایی كه زه دور چوبدستك میپیچد ،قابل تنظیم خواهد بود.

خاصیت دیگر این گره ، امكان كوتاه نمودن كش آمدگی زه در اثر گرمای حاصل از كار می باشد.
یكی از مهمترین و اولین نكاتی كه باید به آن توجه نمود این است كه انتهای دستك در حین چرخش در سوكت ، كمترین اصطكاك ممكنه را تولید نماید. برای دستیابی به این هدف، از یك روانكار یا روغن سبك در انتهای دستك و داخل سوكت استفاده نمایید. شاید این سئوال پیش آید كه در شرایط اضطراری، روغن روانكار چگونه تهیه كنیم؟ جواب خیلی ساده است! منبع این روغن خود شما هستید! چربی روی صورت و همچنین چربی روی موهای سر،بسیار خوب در این ضمینه عمل می كنند. همچنین صمغ سفت نشده كاج نیز انتخاب نسبتا خوبی به شمار می آید.

برای شروع،‌تخته ذغال ساز را در جای صافی روی زمین قرار دهید. كف پای چپ خود را محكم روی انتهای آن قرار داده و روی زانوی راست خود زانو بزنید تا روی تخته مسلط شوید. سپس، زه كمان را 3 تا 4 بار دور قسمت میانی دستك بچرخانید.افزایش تعداد دورهای زه روی دستك ، باعث پخش شدن بهتر فشار روی بخش بیشتری از طول دستك می گردد.( اهمیت این موضوع زمانی رخ می نمایاند كه دستك شما از جنس خوبی نبوده و در اثر فشار وارده بشكند! انجام این كار باعث پیش گیری از شكستن دستك می شود.)

سپس انتهایی متحرك زه را آن قدر كشیده و محكم كنید كه حس نمایید چوبدستك می خواهد چرخیده و از دست شما خارج شود. و گره بولین را محكم می نماییم.

حال، نوك دستك را روی تخته ذغال قرار داده و انتهای آن را نیز داخل كاسه سوكت نمایید.( جهت انجام صحیح این عمل ،شكل 4 را به دقت مطالعه نمایید)

برای چرخانیدن دستك، ابتدا با یك حركت نرم، آهسته و یكنواخت شروع نمایید. سپس همزمان با فزایش سرعت حركت كمان و دستك ، فشاری سبك تا متوسط را نیز روی سوكت اعمال می نماییم.

پس از مدت كوتاهی ، خاكه ذغال و احتمالا مقداری دود تولید خواهد شد.

در اینجا هدف ، حفر یك سوراخ كاسه ای شكل بر روی تخته ذغال ساز می باشد. با این دید ، كه دستك نباید نه از داخل سوكت و نه از روی تخته به بیرون بپرد.

چرخانیدن دستك را تا جایی ادامه دهید كه اثر كاملا واضح و عمیقی روی تخته باقی گذارد.( اما نه به آن مقداری كه واقعا تخته را سوراخ نماید!)

ایجاد شكاف :

آخرین قدم در راستای آماده سازی وسایل آتش افروزی به این روش، بریدن و ایجاد یك شكاف در لبه كناری سوراخ حفر شده بر روی تخته میباشد. این شكاف باید صاف و صیغلی و با سطح مقطعی به شكل مثلث باشد. اندازه آن هم تقریبا باید حدود یك هشتم سطح كل دایره كاسه كه توسط چرخش دستك بوجود آمده، در نظر گرفته شود. این شكاف از لبه تخته شروع شده و فقط تا وسط كاسه ادامه می یابد.(بیشتر از وسط را برش ندهید)

برش باید تمیز و صیغلی باشد

آمادگی جهت افروختن آتش :

تمامی مواد سوختی مورد نیاز برای مراحل مختلف افروختن آتش، باید از قبل انتخاب و در دسترس آماده باشند. این مواد عبارتند از:

1- آتشگیر اولیه یا (Tinder) : كه میتوان آن را بصورت دسته ای سبك و پوش خورده شكل داده و دردست گرفت. مزیت این كار در اینست كه توده آتشگیر،پخش و پلا نشده و خورد نمی شود . برخی از این گونه آتشگیر ها عبارتند از: تراشه های پوست درخت غان، تراشه هایی از صمغ كاج یا برگهای خشك سوزنی كاج(ترجیها آغشته به صمغ)، تراشه و پوشال خشك چوبهای دیگر، علف خشك و....

2- آتشگیرثانویه یا (Kindling) : تركه هایی با كمترین قطر ممكن. حد اكثر به قطر یك مداد.

3- هسته اصلی یا (Squaw wood): چوبهایی با قطر یك مداد تا حداكثر 7سانتیمتر

4- توده هیزم آتشگیر یا (Bulk Wood): كه عبارتست از كنده های چوبی با ابعاد مختلف و بزرگ.

ابتدا ، آتشگیر ثانویه و هسته اصلی آتش خود را به شكل تی پی* (Teepee) بر قرار نمایید.

مقداری چوب، با اندازه چوبهای هسته اصلی و همچنین توده هیزم باید بطور مرتب در نزدیكی محل آتش افروزی در دسترس قرار گیرند تا با روشن شدن آتش مورد مصرف واقع گردند. پس از این مرحله باید آتشگیر اولیه خود را آماده نماییم.

اهمیت بیش از حد ی كه برای آماده سازی دسته آتشگیر اولیه ای كه بتوان توسط ذغال آتشزنه اولیه (Starter Coal) آن را مشتعل نمود قابل بیان نیست!

پوست درخت غان نمونه خوبی به شمار میرود. به راحتی شعله ور می شود. حتی زمانی كه مرطوب باشد، ‌بدون هیچ آماده سازی بخصوصی، با نزدیك كردن شعله كبریت و یا فندك به آن شعله ور می گردد. اما در این روش ( اصطكاكی)و با استفاده از خاك ذغال حاصل از اصطكاك، اگر بخوبی آماده نشود، تنها عایدی ما دود خواهد بود و هیچگاه شعله ای بدست نخواهد داد.

آتشگیر اولیه باید كاملا خشك و عاری از هر گونه رطوبت باشد. برای آماده سازی آن، باید مواد سازنده را در دست بصورت غلطكی چرخانیده و مواد را چلانید تا زمانی كی به صورت الیافی نرم در آید.

در اثر این عمل، تراشه های بسیار نازكی پدید خواهد آمد كه براحتی مشتعل شده و باعث به آتش كشیدن تمامی دسته می شود.

این روش آماده سازی آتشگیر اولیه، كه باعث موفقیت در آتش افروزی به روش اصطكاكی می شود، همچنین بطور قابل ملاحظه ای امكان افروختن آتش در شرایط آب و هوایی مرطوب را بوسیله كبریت ،فندك و یا سایر منابع آتشزا ، افزایش می دهد.

وقتی دسته آتشگیر اولیه آماده شد، آن را داخل تی پی كه ساخته اید قرار دهید. سپس با استفاده از انگشت اشاره خود ، یك گودی و فرو رفتگی در وسط آن ایجاد كنید. این گود رفتگی باید به اندازه ای باشد كه خاك ذغال حاصل از سایش دستك را بتوانیم داخل آن بریزیم. قسمتی از آتشگیر را كنار می گذاریم. از این قسمت كنار گذاشته شده ، پس از تهیه ذغال و ریختن آن در حفره ، برای پوشانیدن روی حفره استفاده می كنیم.

توجه داشته باشید كه دسته آتشگیر اولیه باید آنقدر بزرگ باشد كه بتواند حرارت كافی برای شعله ور شدن آتشگیر ثانویه ( كه خود باعث اشتعال چوبهای قطورتر می شود.) را تولید نماید.

افروختن آتش:

با رجوع به دستوراتی كه در بخش( شروع كار) عنوان شد، كار را شروع می كنیم. رمز موفقیت در انجام صحیح و كنترول شده و قدم به قدم مراحل كار می باشد.

آرام و عمیق تنفس كنید. عجله را از خود دور نمایید. اولین كار ، قرار دادن یك تكه پوست نازك درخت و یا یك برگ سبز زیر تخته اجاق و در قسمت شكاف ایجاد شده می باشد. اینكار برای هدر نرفتن خاكه ذغال تولید شده روی شكاف تخته می باشد.

چرخانیدن دستك توسط كمان را به آرامی و با تمركز شروع نمایید. به تدریج سرعت چرخش و فشار وارده بر روی دستك را افزایش دهید تا سیستم آتش افروزی شروع به گرم شدن نماید. پس از مدتی مقدار كمی خاكه ذغال در شكاف شروع به جمع شدن می كند و همین جور مقدار كمی دود نیز تولید خواهد شد. بزودی ، مقدار ذغال و دود افزایش قابل ملاحظه ای خواهد یافت. با مشاهده این وضعیت، سرعت چرخش و همچنین فشار وارده بر روی دستك را بمدت 30 تا 45 ثانیه افزایش دهید. سپس چرخانیدن دستك را متوقف نموده و بررسی نمایید كه آیا دود از خاكه ذعال تولیدی ساطع می شود یا خیر؟( توجه داشته باشید كه نباید دستك را از روی تخته بلند نموده یا جا به جا نمایید.) اگر جواب منفی بود، عمل چرخانیدن را از سر گرفته و ادامه دهید. زمانی كه حلقه دود متناوب و ادامه دار روی خاكه ذعال پدید آمد، شما آماده افروختن آتش هستید!!

به صورتی بسیار آرام به ذغال تشكیل شده بدمید و مقداری فرصت دهید تا به ذغال واقعی و بر افروخته تبدیل گردد. پس از اینكه ذغال تشكیل شد،‌تخته را از روی آن برداشته و به كناری بگذارید. سپس با كمك تیغه جاقو و یا یك تكه چوب یا هر وسیله ممكن، باید بتوانید این ذغال را به داخل حفره ایجاد شده در آتشگیر اولیه منتقل نمایید.

سپس، آن قسمت از آتشگیر اولیه را كه جداگانه كنار گذاشته بودید، ‌به آرامی روی حفره به صورتی قرار دهید كه روی ذغال را بپوشاند. اطمینان حاصل نمایید كه الیاف چوبی با توده ذغال در تماس هستند اما مراقب باشید كه با فشرده سازی بیش از حد الیاف روی ذغال و در اطراف آن، توده ذغال را چند تكه و پخش نسازید.

حال شروع به دمیدن بسیار ملایم به دسته آتشگیر اولیه كنید. زمانی كه ذغال به سرخی گراییده و آتشگیر شروع به دود كردن نمود، شدت دمیدن را افزایش دهید. زمانی كه مقدار زیادی دود ایجاد شد، به شدت به توده بدمید تا ناگهان شعله در آن پدیدار شود. به دمیدن خود ادامه دهید تا زمانی كه آتشگیر ثانویه و هسته اولیه نیز مشتعل شوند.

توجه: پوشانیدن روی خاكه ذعال توسط خرده چوبهای خشك( مثل پوشال ، تراشه های رنده و ...)، سبزه های خشك جنگلی، و یا خاكه ذغال اضافی ، به عنوان بزرگ كننده و توسعه دهنده ذغال(Coal Extender) باعث تشكیل ذغالهای بزرگتر شده و در نتیجه درصد موفقیت را در شرایط مرطوب و یا كمبود آتشگیر اولیه قابل قبول و ایده آل ، افزایش قابل ملاحظه ای می دهد.

برای این كار، توجه نمایید كه مواد را پس از انتقال خاكه ذغال به داخل حفره آتشگیر اضافه نمایید.

در اینجا این مبحث پایان می یابد. اما ذكر چند نكته را لازم می دانم:

در عمل ، و زمانی كه در دنیای واقعی ،‌مشغول جمع آوری مواد اولیه هستید و یا مشغول ساخت لوازم و یا خود آتش افروزی و... درسهای زیادی را فرا خواهید گرفت كه تجربیات شخصی شما خواهند گردید.

آنچه كه مسلم است ، در چندین كوشش اولیه ،‌موفقیتی كسب نخواهید كرد.(احتمالا!)

لازم است كه عامل یا عواملی را كه جلوی موفقیت شما را در عمل میگیرند، شناسایی، بررسی، و برطرف نموده و دوباره و چند باره كار را شروع نمایید.

وقتی یكبار در شرایط مناسب و دلخواه موفق به تولید ذغال شدید، تمرینات خود را در شرایط سخت تر و غیر متعارف تر از سر گیرید تا در شرایط واقعی و دشوار درصد موفقیت خود را بالا تر برده و مهارتهای خود را افزایش دهید.

كل جریان عمل آتش افروزی بروش اصطكاكی، آسان نیست !! اما رضایت حاصل از موفقیت در آن ، ارزش تلاش برای موفقیت را دارد و خاطره بدست آوردن این تجربه جدید و نه چندان آسان ، در تمام زندگی همراه شما خواهد ماند.........

تصاویر


تخته اجاق


کمان،چوب دستک،تخته و سرپیچ


گیاه نازک خشک برای روشن