درست کردن آتش

 

انواع آتش زنه:
پوست درختان، مانند درخت کاج که اگر چوب آن خیس هم باشد باز آتش میگیرد، قسمت داخل درختان پوسیده، الیاف لباس، طناب یا ریسمان نخی، برگ خشک درخت نخل، خاک اره خشک، تراشه های خشک پوست درختان، خاکه چوبی که معمولاً توسط حشرات در زیر تنه درختان مرده انباشته میشود، الیاف لانه پرندگان، قارچهای خودروی روی تنه درختان، الیاف پشم مانند درخت بید خشک. میتوان این آتش زنه ها را به بنزین، گازوئیل و یا الکل موجود در حشره کشها آغشته نمود. برای استفاده کردن از آنها، آتش زنه ها را در دستهای خود خرد کنید به شکل قطعات بسیار ریز درآورید تا سطوحی که توسط جرقه ها می بایست حرارت داده شوند تا آتش روشن شود، به حداقل برسد. برای حفظ این آتش زنه ها برای مصارف بعدی آنها را در محفظه های ضد آب نگهداری کنید.

آتش گیرانه:
موادی هستند که برای ساختن آتش به آنها نیاز داریم. آتش گیرانه ها در مرحله بعدی آتش زنه ها قرار میگیرند و به هنگام درست کردن آتش در مواقع بسیار سخت از آنها استفاده میشود. به عنوان مثال مواقعی که فندک و یا کبریت دردسترس نیست.

انواع آتش گیرانه ها:
شاخه های باریک درختان، پوست درختان، چوبهای باریک از درختان خشک، برگهای نخل، برگهای سوزنی درختان کاج و علفهای خشک. (آنها را قبل از اینکه داخل آتش بیاندازید کاملاً قطعه قطعه کنید.) از معمول ترین آتش گیرانه های موجود در طبیعت چوب‌های پوسیده هستند. این چوبهای پوسیده را حتی در آب و هوای مرطوب با ضربه زدن به قسمتهای خارجی تنه پوسیده درختان به وسیله چاقو، عصا، و یا حتی دستانتان تهیه کنید. از بنزین و کاغذ نیز میتوانیم به عنوان آتش گیرانه استفاده کنیم. حتی در هوای مرطوب نیز صمغ موجود در پستی بلندی های تنه درختان را میتوان آتش زد. پوست درخت نخل حاوی صخغی است که به راحتی آتش میگیرد. آتش گیرانه ها را به شکل مخروطی روی هم بگذارید تا جریان هوا به حداکثر برسد.

صمغ یا شیره درختان
ماده ای چشبنده است که به روی تنه قدیمی درختان کاج و یا دراثر ایجاد برشهایی، روی تنه درختان نخل دیده میشود. این صمغها روی قسمتهای تحتانی درختان انباشته میشود. قدیمی ها و سرخ پوستها اعتقاد عجیب و محکمی به کاربرد این صمغها در ساختن آتش دارند.
چند تراشه کوچک از این صمغ ها در مجاورت یک چوب کبریت روشن به سرعت آتش میگیرد. هر کجا این صمغها را یافتید مقداری از آن را برای مصارف بعدی خود ذخیره کنید. این صمغها را به روی تنه پوسیده درختان نیز میتوان یافت، رنگ آنها زرد است و بر روی تنه درختان مانند ورقه ای براق به نظر می آید. به دنبال تنه قدیمی درختانی باشید که زرد رنگ به نظر می آید. به دنبال تنه قدیمی درختانی باشید که زردرنگ به نظر می آید. اگر تنه درخت خاکستری باشد و پوسیده و قدیمی به نظر برسد بر روی آن نمیتوان صمغی یافت.

تکه چوب و هیزم های پرزدار
یک شاخه از درختان سوزنی را ببرید و مطمئن باشید برگهای سوزنی آن محکم و ثابت بوده و از شاخه اصلی جدا نمیشوند. این شاخه ها را میتوان وارونه و به صورت مخروطی شکل به روی برشهایی از پوست درختان قرار داد. آنها را از زیر آتش بزنید، خواهید دید که در مدت چند دقیقه آتش خوبی فراهم خواهد شد. چوبهای قطور و سنگین تری نیز دردسترس داشته باشید تا درصورت نیاز به آتش اضافه کنید.

آتش گیرانه از پوست درخت نخان
پوست انواع درخت نخان به ویژه نخان کاغذی مناسبترین گزینه برایآتش گیرانه است. این پوستها مملو از صمغ هایی است که به راحتی شعله ور شده و حتی در باد نیز به خوبی میسوزد.

آتش به وسیله مته و کمان
مته دستی ناواجو
این روش به مراتب از روش دستی مته و کمان راحت تر است زیرا حیطه چرخش مته بین دو دست کم میباشد. از این روش در آب و هوای خشک که چوبهای بسیار خشک هستند استفاده میشود. نام چوبی که استفاده میشود یوکاست. از کود حیوانی خشک شده جلوی آفتاب نیز میتوان به عنوان آتش گیرانه استفاده کرد. سرخپوستان این مته ها را همواره در تیردان خود حمل میکردند. مته را به طرف پایین فشار دهید و به طور یکسان و به طول دستها، بین دو دست خود بچرخانید. دستها به طور معمول بر روی مته به طرف پایین سر میخورند. طول مته معمولاً 6 سانتیمتر (2 فوت) میباشد.

مته دستی اسکیمویی
در این روش مته توسط یک تکه استخوان یا چوب که در دهان گذاشته شده محکم نگاه داشته میشود. اسکیموها معمولاً از ظروفی شبیه به ماهی تابه برای حفظ آتش استفاده میکنند.

کارکردن با مته و کمان
به وسیله یک بند کفش و تسمه ای چرمی یک کمان بسازید. تکه چوبی که سر آن را به شکل فنجان برعکس ساخته اید روی چوب قرار دهید و با اندکی فشار و به وسیله کمان آن را روی صفحه اصلی بچرخانید. این حرکت دورانی به همراه فشار وارده بر روی صفحه اصلی سبب گرم شدن چوب شده و کم کم پودر سیاه و داغی تولید میشود که از طریق سوراخ تعبیه شده روی صفحه اصلی بر روی آتش گیرانه ها می ریزد. آتش گیرانه ها به تدریج شروع به دود کردن میکنند وقتی دودها زیاد شد، صفحه اصلی را بردارید و به آتش گیرانه ها بدمید. آتش روشن خواهد شد. اکنون قطعات کوچک چوب را به آرامی به آتش اضافه کنید.

سرچوب فنجانی شکل
تکه ای چوب به ضخامت 4/1 اینچ لازم است. میتوانیم از یک تکه سنگ نیز استفاده کنیم.

چوب مته
4/3 اینچ قطر، 12 الی 15 اینچ طول. سرچوب را گرد کرده و ته آن را روغن بمالید و یا خیس کنید تا از اصطکاک، سائیدگی و تولید گره جلوگیری کنید. انتهای چوب را تمیز نگه دارید. به هنگام انجام این عمل مته را به صورت عمودی نگاه داشته و حرکت را به شکل دائمی و یکنواخت ادامه دهید. کار را به سرعت و با فشار کم آغاز کنید. با مشاهده دود به سرعت و فشار خود بیافزائید.
صفحه اصلی و آتش زنه ها را روی تکه مسطحی از چوب قرار دهید، این عمل به شما کمک میکند پس از آتش گرفتن آتش زنه ها آنها را به محل دلخواهتان منتقل کنید.

مته و صفحه اصلی
تکه ای از چوب درخت حنا را ببرید. به ترتیب اولویت چوب درختان زیر را انتخاب کنید: سرو، سیاه کاج و یا چوب پنبه.

مشکلات روشن کردن آتش با مته یا پمپ
مشکل دلیل و راه حل آن
آتش گیرانه ها را پودری تیره رنگ می پوشاند. این پودرها باید زدوده شوند.
پودر قهوه ای روشن چوب زیر فشار مناسبی قرار ندارد و یا سرعت شما کافی نیست.
پودر سیاه رنگ فشار زیاد است پس این پودر قبل از اینکه به آتش زنه ها برسد می سوزد.
مته از داخل چوب زیرین خارج میشود. عمق سوراخ تعبیه شده بر روی صفحه کافی نیست و یا قطر آن کوچکتر از قطر مته است.
تسمه روی مته می لغزد. تسمه گشاد است. فشار روی صفحه چوبی زیرین زیاد است.
تسمه روی مته بالا و پایین میرود. تسمه باید در وسط مته قرار گرفته و کمان باید نسبت به مته عمود باشد.
از خود چوب زیرین دود بلند میشود. فشار زیاد است. سختی چوب زیرین نسبت به چوب مته کمتر است. از کمی روان کننده (گریس، آب روغن) استفاده کنید.

روش اصطکاکی - مرحله 1

روش اصطکاکی - مرحله 2

روش اصطکاکی - مرحله 3

روش اصطکاکی - مرحله 4



آتش به روش سایش
در این روش از دو تکه چوب استفاده میشود که یکی از آنها با حرکتی اره مانند بر روی دیگری کشیده میشود. از این روش معمولاً در جنگلها استفاده میکنیم. یک قطعه چوب نی را از وسط به دو نیم کنید و از آن به عنوان تخته آتش استفاده کنید. برای سایش نیز از تکه چوبی نرم استفاده نمایید. پرزهای قهوه ای رنگ روی تنه نخل و یا درخت نارگیل نیز مفید هستند.
آماده کردن نی:
آتش زنه ها را در قسمت درونی نی بریزید، از بیرون و دقیقاً مقابل آنها شیاری ایجاد کنید و سایش را شروع کنید.

آتش به روش تسمه
نواری به ضخامت یک چهارم اینچ (6/0 سانتی متر) و به طول دو فوت از خیزران خشک و یک تکه چوب خشک تهیه کنید. یک طرف چوب را روی زمین قرار داده و طرف دیگر را به وسیله یک تکه سنگ یک متر از روی زمین بلند کنید. روی انتهای تکه چوب شیاری ایجاد نمایید. دهانه شیار را گشادتر کنید. مقداری آتش زنه در انتهای شیار قرار دهید ولی فضایی را برای حرکت تسمه در شیار پیش بینی کنید. چوب را به وسیله پا یا زانو بر روی زمین محکم کرده و عمل کشیدن تسمه به طرفین را آغاز کنید.

آتش به روش مته پمپی (تلمبه ای)
سرخپوستان از چرخ زواری در مته های خود استفاده میکردند. در مرکز این چرخ دوار سوراخی تعبیه شده بود که مته را از آن رد میکردند. یک تخته عرضی از جنس چوب سخت به وسیله ریسمان یا تسمه چرمی به مته متصل شده و آزادانه روی این مته حرکت میکرد. مته و صفحه اصلی از یک جنس بوده و سوراخها و ابعاد و نوع آتش زنه ها معمولاً مانند روش مته و کمان بودند با اولین چرخش چرخ دوار صفحه ارزی به طرف بالا حرکت کرده و مته شروع به کار میکند. سپس صفحه عرضی باید به سمت پایین فشار داده شود. این حرکت سبب میشود که صفحه عرضی دوباره برخلاف جهت و به سمت بالا حرکت کند. این حرکت تا تولید پودر سیاه، دود و آتش ادامه می یابد.

درست کردن آتش زیر باران
یک کنده درخت پیدا کنید، آن را به دو نیم کرده و با آن آتش درست کنید. در روزهای بارانی میتوان از زیر صخره های شیب دار، داخل کنده های پوسیده درختان سوخت خشک پیدا کرد. به دنبال درخت افتاده ای بگردید که به سمت جنوب روی زمین افتاده باشد زیرا پوست و چوب قسمت زیرین آن خشک خواهد بود. اگر جهت بارش باران ثابت است از یک پارچه کرباس روغنی اندود و یا پارچه ای ضد آب استفاده کنید تا جلوی بارش باران را بگیرید. فاصله این پارچه تا آتش باید مناسب باشد تا دراثر وزش باد شعله به آن سرایت نکند.

آتش به روش دریاهای جنوب
این روش را بومی های دریای جنوب استفاده میکردند. کوبه ای را در دست گرفته و مکرراً به برگهای پوسیده داخل سیلندر ضربه میزدند تا حرارت هوای داخل سیلندر تحت فشار زیاد بالا رفته و درنتیجه آتش زنه ها کم کم آتش بگیرند.

آتش به وسیله منیزیم
محفظه مورد نیاز این کار را میتوانید از فروشگاههای لوازم ورزشی تهیه کنید. این محفظه از جنس آلومینیوم است و حاوی منیزیم میباشد. تراشه های جدا شده از این محفظه توسط چاقو به وسیله ضربه زدن روی آتش زنه ای که در گوشه این محفظه تعبیه شده است شعله ور خواهد شد.

درست کردن آتش بدون کبریت
به وسیله شمع
حفره ای بکنید. تعدادی ترکه نازک و خشک را به شکل مخروطی روی هم قرار داده و شمع را زیر آن روشن کنید. پس از روشن شدن آتش شمع را برداشته و برای مصارف بعدی نگهداری کنید.

هیتر با قوطی حلبی
قلوه سنگ هایی تهیه کنید ودر مجاورت آتش حرارت دهید، سپس آن را درون قوطی حلبی قرار دهید.
از چند تا از این قوطی ها که گرمایی بدون دود و سالم و بسیار مطبوع دارند میتوانید برای گرم کردن چادرها استفاده کنید.

شیشه و خورشید
استفاده از یک لنز دوربین و یا یک عدسی محدب دوربین دو چشمی و یا عدسی تلسکوپ، ته بطری نوشیدنی های گازدار و یا ذره بین روی قطب نما برای متمرکز کردن اشعه های خورشید بهتر از همه آئینه های محدب است ولی کارگران با آن کمی مشکل است و به یک بازتابنده بزرگ نیاز دارد. از آئینه اصلاح صورت و یا آئینه اتومبیل نیز میتوان استفاده کرد.

باطری
باطری را از روی ماشین و یا قایق جدا کنید. دو رشته سیم را به قطبهای مثبت و منفی آن متصل کنید. دو رشته سیم را در نزدیکی توده های آتش گیرانه و به مدت یک ثانیه به هم متصل کنید. جرقه های ایجاد شده آتش گیرانه ها را مشتعل خواهند کرد.
توجه: این عمل اگر تکرار شود باعث تخلیه باطری شده و به باطری آسیب میزند. اگر باطری از قایق یا اتومبیل شما جدا نشده ممکن است موتور آن آتش بگیرد. این عمل را میتوان با باطری چراغ اضطراری اتومبیل نیز انجام داد. از فندک اتومبیل نیز برای آتش زدن دستمال یا پارچه میتوان استفاده کرد.

یافتن سنگ چقماق یا کوارتز
سنگ چقماق: به رنگ سیاه و بسیار سخت است. بر اثر فرسایش سوراخ سوراخ به نظر میرسد. درصورت یافتن سنگی با این مشخصات آن را به سنگ دیگر بکوبید، اگر چقماق باشد به سادگی شیشه می شکند و سطح داخلی آن سیاه و براق است سنگ چقماق را در بستر رودخانه‌ها و یا دامنه کوهها و یا صخره های لق و سست پیدا خواهید کرد.
سنگ کوارتز: به رنگ سفید بوده و شبیه شیشه مات پنجره میباشد ولی رنگ آن بنا بر منطقه و مجاورت با مواد معدنی تغییر میکند. بستر رودخانه ها، مناطق صخره ای و خط الرأس ها معمولاً پوشیده از تکه های بزرگ کوارتز هستند. رگه هایی از کوارتز شیشه ای سفید را در مناطق کوهستانی میتوان پیدا کرد.
سرخپوستان و اسکیموها قبل از ورود سفیدپوستان به آمریکا از سنگ آهن به جای آهن استفاده میکردند. سرخپوستان همواره سنگ چقماق یا سنگ آهن را درون کیسه ای بر کمر خود حمل میکردند.
چاقوی فولادی یا آهنی در تماس با هر سنگ شیشه ای مانند کوارتز، چقماق، عقیق جرقه تولید میکند و باعث آتش گرفتن آتش گیرانه میشود.

فولاد و چقماق
درصورت فقدان کبریت بهترین راه برای درست کردن آتش استفاده از فولاد و سنگ چقماق است. از چقماق و ته محفظه ضد آب استفاده کنید. آن را هرچه نزدیکتر به آتش گیرانه ها نگه دارید و با پشت تیغه چاقو و یا تکه ای فولاد به آن ضربه بزنید. این اعمال را به نحوی انجام دهید که جرقه ها درست به مرکز آتش گیرانه ها اصابت کند. وقتی تولید دود شروع شد آنها را باد بزنید یا به آنها بدمید تا آتش شعله ور شود. سپس قطعات کوچک را به آتش بیافزائید و درصورت لزوم شعله ها را به محل مورد نظر انتقال دهید.

پرمنگنات پتاسیم
یک قاشق چایخوری از کریستالهای پرمنگنات پتاسیم را روی یک تکه کاغذ، یک برگ خشک و یا یک تکه پارچه بریزید و چند قطره ضد یخ از رادیاتور اتومبیل خود به آن اضافه کنید (مقدار زیاد مایع ضد یخ واکنش گرمایی را به تأخیر می اندازد) و آن را محکم مچاله کرده و به صورت گلوله درآورید (این عمل حرارت را حفظ میکند و آن را تا درجه احتراق کاغذ یعنی 450 درجه فارنهایت (232 درجه سانتی گراد) افزایش میدهد). واکنش گرمایی باعث ایجاد شعله در گلوله میشود و آتش شعله ور میگردد. اگر به هر دلیلی این واکنش موفقیت آمیز نبود، گلوله را در محیط قابل اشتعال قرار ندهید، زیرا ممکن است در هر زمانی دوباره واکنش صورت گرفته و آتش سوزی رخ میدهد.
گلوله را باز کنید و اجزای آن را جداگانه در حفره ای قرار داده و روی آن آب بریزید.

آتش با اسلحه
از اسلحه ای با کالیبر بالا استفاده کنید.
آتش گیرانه ای مناسب پیدا کنید.
قسمت سربی گلوله را از پوکه جدا کنید.
دوسوم باروت پوکه را روی پارچه خشکی بریزید.
پارچه را درون لوله تفنگ قرار دهید. با اسلحه به سمت آسمان یا هدفی جامع در فاصله چند فوتی خود شلیک کنید، پارچه شعله ور تنها چند فوت آن طرف تر خواهد افتاد. پارچه را با چوبدستی که قبلاً آماده کرده اید برداشته و زیر آتش گیرانه های آماده قرار دهید. درصورت لزوم از دمیدن یا باد زدن نیز میتوانید استفاده کنید. هرگز از این روش درصورتی که گازهای قابل اشتعال در فضای اطراف وجود دارد استفاده نکنید.

آتش کوچکی روشن کنید، زیرا انرژی کمی نیاز دارد. چوبها را کم کم بسوزانید تا کنترل آن آسانتر باشد. برای حداکثر گرما چند آتش کوچک دور یک دایره و نزدیک به محل کمپ خود روشن کنید.


جایگاهی برای آتش
از مکانهای بادگیر دور شوید. چون آتش زبانه کشیده و از کنترل خارج میگردد. درصورت نیاز از یک بادشکن و بازتابنده های غیر از جنس چوب و یا سنگ استفاده کنید. در این راستا میتوانید گودالی نیز حفر کنید. بازتاب حرارت آتش را در جهت مورد نظر متمرکز میکند.
قبل از درست کردن آتش فضای پناهگاه را از مواد قابل اشتعال پاک نمایید. تمام برگهای پوسیده و مواد قابل اشتعالی را که روی زمین ریخته نزدیک محل روشن شدن آتش جمع کنید و برعکس مواد دافع و خاموش کننده آتش را از محل دور کنید.
هرگز نزدیک به کنده های قدیمی و تنه های درختان آتش را روشن نکنید زیرا امکان آتش‌سوزی هست.
قبل از ترک محل آتش را با استفاده از آب، خاک مرطوب و شن خاموش کنید و از خاموش شدن کامل آتش و حتی خاکستر آن مطمئن شوید.
اگر زمین موردنظر برای درست کردن آتش خیس یا پوشیده از برف است با استفاده از شاخه های سبز و یا کنده های درختان یا سنگ ریزه سطح زمین را بپوشانید. هرگز از سنگهای بزرگ یا خیس استفاده نکنید، زیرا ممکن است که اثر حرات منفجر شوند.

آتش و زندگی
در موقعیتهای زنده مانی آتش تأثیر روانی مثبت و بسزایی بر روی افراد دارد. پس از آگاهی، حفظ خونسردی و امیدواری آتش مهمترین وسیله حیاتی در سفر شما به حساب می‌آید.
آتش امکان پخت غذا و تمامی گیاهان خوردنی را فراهم میکند. لباسهای خیس با آتش خشک میشود که درنتیجه از سرماخوردگی شما جلوگیری میکند. با جوشاندن آب توسط آتش، آن را ضدعفونی میکنید.
با دود آتش میتوانید علامت ارسال کنید. توسط آتش میتوان انتهای تکه چوبی را برای ساخت نیزه سوزاند.
دود آتش باعث دوری حشرات میشود.
در ساخت پناهگاه برای سوزاندن تنه های بزرگ درختان و قطعات بزرگ چوب از آتش استفاده میکنیم.
دود آتش زنبورهای وحشی را فراری میدهد و درنتیجه میتوانیم عسلهای آنها را جمع کنیم.
از مشعلهای آتش در شب میتوان جهت گرفتن ماهی در رودهای کم عمق استفاده نمود.
توانایی درست کردن آتش در مواقع مورد نیاز شانس شما در زنده ماندن به شدت افزایش میدهد. همزمان با ساختن یک پناهگاه ابتدایی آتش را نیز روبراه کنید. در پناه روشنایی این آتش میتوانید پناهگاه خود را تکمیل کنید.
قدر آتش را بدانید و راههای درست کردن و حمل آن را در موقعیتهای ضروری یاد بگیرید. همیشه محفظه های ضد آب نگهداری کبریت را با خود همراه داشته باشید.


مراحل روشن کردن آتش
فضای اطراف را از هرگونه مواد قابل اشتغال پاک کرده و مراقب درختان کوتاه قد باشید.
برای شروع از علف های خشک، شاخه های کوچک درختان و سایر موادی که به راحتی آتش میگیرند استفاده کنید.
درست کردن آتش را قدم به قدم و با درنظر گرفتن موارد زیر انجام دهید تا در اولین تلاش خود موفق شوید. از روشن کردن آتشهای خیلی بزرگ خودداری کنید زیرا که حرارت آنها برای پخت و پز بسیار زیاد بوده و درواقع انرژی هدر میرود.


1- خاشاک آتش گیر: وقتی که فندک یا کبریت نداریم از خاشاک آتش گیر استفاده کنید.
2- آتش گیرانه: شاخه های کوچک و برگهای خشک که توسط آتش زنه روشن میشوند. به شکل مخروطی آنها را روی هم جمع کرده اید، یک طرف آن را باز بگذارید که آتش زنه یا کبریت را از آنجا وارد کنید.
3- چوب: بتدریج و کم کم به آتش اضافه کنید ولی نه مقداری که آتش را خفه کند. اولینقطعات نباید از قطر انگشتان تجاوز کند ولی بتدریج که حرارت آتش بیشتر میشود میتوان از قطعات بزرگتر استفاده نمود.
4- تبدیل آتش به ذغال و خاکستر: موقعی که ذغال به آتش تبدیل میشود میتوان از آن برای پخت غذا استفاده نمود چون حرارت آن دائم و یکنواخت است.
از دو تکه سنگ و یا چوب خیس برای قرار دادن ظرف غذا در دو طرف آتش استفاده کنید.
5- آتش با کنده های بزرگ چوب و به شکل ستاره: اگر میخواهید از گرمایش آتش در شب استفاده کنید آنها را به شکل ستاره ای کنار هم بچینید. سرهای این کنده ها را بتدریج در آتش فرو کنید. امتیاز این نوع آتش این است که نیازی به بریدن و قطعه قطعه کردن ندارد.
چوبهای ضخیم برای تهیه آتش بزرگ: یک کنده بزرگ را بتدریج از وسط داخل آتش قرار دهید تا سوخته و به دو نیم شود. با قرار دادن چوبهای خیس در آتش زمان سوختن کنده ها را تقلیل دهید.

روشن کننده آتش
الیافی از لباسهای کهنه موجود خود درون حفره های یک صفحه کارتونی مخصوص تخم مرغ قرار دهید. شمع را آب کنید و پارافین آن را درون حفره های این شانه تخم مرغ بریزید و صبر کنید تا سرد شود. برای استفاده کارتون را باید پاره کنید و از یک قسمت آن استفاده کنید. این تکه های کوچک هریک به مدت 5 الی 15 دقیقه نسبت به میزان مصرفی الیاف و پارافین می‌سوزند.

آتش بر روی سکو
از کنده های خیس درختان و سنگهای مسطح میتوان برای ایجاد سکویی جهت درست کردن آتش بر روی زمین مرطوب، برف و یا گل استفاده کرد.

فانوسی از قوطی حلبی
این قانوس وقتی به کار می آید که هوا توفانی باشد و یا شما قصد داری دکه نور را در جهت مشخصی هدایت نمائید. در قوطی های کوچک به دلیل کمبود هوا شمع دیرتر میسوزد.

مشعلی از پوست درختان نوخان
نوار باریکی از پوست درخت نوخان تهیه کنید. پوست را از طول به دو نیم کنید تا نوار باریکی به دست آید. یک شاخه نازک 1 متری جدا کنید و مانند شکل روبرو شیاری روی آن ایجاد کنید. پوست تا شده را درون شیار قرار دهید و انتهای آن را روشن کنید. دوام این شعله تا 15 دقیقه است. از این مشعل حتی الامکان در فضای باز و در نزدیکی درختان خشک استفاده نکنید زیرا ممکن است منجر به آتش سوزی در جنگل شود.

چراغ شکارچیان
یک تکه کهنه پیچ خورده یا یک فتیله پنبه ای تابیده شده را از شیاری که روی پوست صدف یا قوطی حلبی پر شده از روغن مایع یا چربی عبور داده و سپس آن را روشن کنید.

آتش بر روی شیار چوب
سرخپوستان از این روش استفاده می کردند. شیاری بر روی یک قطعه چوب نرم ایجاد کرده، سپس یک قطعه چوب استوانه ای شکل را تحت فشار زیاد به طرف جلو و عقب کشیده میشود. در اثر این عمل و با افزایش سرعت، پودر آتش گیرانه ای در انتهای شیار ایجاد دشه و سپس آتش میگیرد.

آتش زنجیری
از این روش می بایست در مواقعی استفاده کرد که جهت باد ثابت است، زمین از هر گونه مواد اشتعال زا پاک بوده و درختان زیادی به منطقه نزدیک نباشند. کنده های درخت به روشی که در شکل نشان داده شده روی هم قرار میگیرند. خواب چوبها به سوی باد است. چوبهای نگهدارنده درواقع از جنس چوبهای سبز هستند. اگر سرعت باد کم است خواب چوبها را با افزایش روی هم افتادگی آنها کوتاهتر کنید.

مشعل نی
اگر ساقه گیاه اکالیفا را در روغن یا چربی حیوانی فرو کنید، میتوانید به عنوان مشعل از آن استفاده کنید. کرک سر این گیاه برای آتش گیر مناسب است.

کوره با استفاده از قوطی حلبی (اجاق)
قوطی را با موم مایع پر نموده، داخل آن یک فتیله قرار دهید. انتهای دیواره قوطی را دندانه دار کنید و یا بر روی ردنه سوراخهایی برای جریان هوا ایجاد نمایید. سپس قوطی را قبل از استفاده روی سطح مورد نظر قرار دهید. با افزودن موم مایع میتوان بارها از این نوع قوطی استفاده کرد. از چربی پستانداران دریایی نیز میتوان در این اجاق بهره مند شد.

آتش شکارچیان
این روش مخصوص فصلهای سرد سال است و میتوان برای تولید گرما و همچنین تهیه غذا از آن استفاده کرد. دو کنده درخت به عرض یک فوت و درازای قامت خودتان ببرید آنها را روی زمین مسطح به صورت عدد V قرار دهید. چوبهای خیس را به صورت متقاطع روی این قطعات قرار داده و آتش را روشن کنید. چوبها سوخته و به ذغال تبدیل میشوند و بین کنده های V شکل می افتند و بدین طریق حرارت دلپذیری تولید میکنند. از قسمت باریک این شکل V میتوان برای پخت و پز استفاده کرد. برای این کار از حرارت آتش در تمام مدت شب استفاده کنید. چوبهای ضخیم و یا خیس را روی چوبهای پایه قرار دهید. وقتی چوبهای خیس بسوزد چوبهایی که برای شب روی آنها قرار داده اید درون آتش می افتند و باعث میشود آتش خاموش نشود. نوع پیشرفته این آتش، آتش زنجیری است.

آتش اتوماتیک
چاله ای حفر کنید و درون آن را پر از سنگ کنید. از خشک بودن سنگها مطمئن شوید، چون سنگهای خیس ممکن است در اثر حرارت متلاشی شوند. آتش کوچکی درون چاله روشن کنید و چند تنه نیمه خشک را به صورت عمودی درون چاله قرار دهید. این تنه ها دراثر حرارت بتدریج خشک شده و آتش میگیرند، میسوزند و به درون چاله می افتند.

آتش جهت علامت دادن
آتش علامت دهنده را به شکلی خاص می سازند. یک آتش با حجم کم را میتوان زیر کنده های خیس یک درخت روشن کرد. وقتی میخواهید برای علامت دادن از آن استفاده کنید حجم آتش را باید بیشتر کرده و مقداری شاخ و برگ خیس، پلاستیک و یا روغن سوخته به آن اضافه کنید. بدین ترتیب دود سیاه غلیظی تولید خواهد شد.

آتش زمستانی محصور شده با سنگ یا کنده درخت
این آتش باعث بازتاب گرما به داخل چادر میشود و مانند یک بادشکن عمل میکند. برای پشت آتش میتوان از یک تخته سنگ مسطح بزرگ یا کنده های خیس درختان استفاده نمود. برای بهره وری بیشتر میتوان لابلای کنده های درخت را با گل پوشاند. فاصله بین کنده ها یا سنگها نباید بیشتر از 5 فوت (5/1 متر) باشد. چوبهایی را مورد استفاده قرار دهید که درحین سوختن تکه تکه نمیشوند.

آتش سرخپوستی
سرخپوستان وسایل برنده خوبی نداشتند. بنابراین از روشهای گرمایی استفاده میکردند که عمدتاً امروزه میتوان از آنها برای ذخیره سوخت و حفظ جنگلها بهره برد. نهال درختهای سخت را با تیرهای کوچک قطع میکردند، به وسیله آتش گیرانه آتش درست میکردند و نهالها را به صورت ستاره شکل روی آن قرار میدادند. وقتی آتش ضعیف میشد این چوبها را از انتها به طرف آتش هل میدادند ودرصورت لزوم از نهالهای دیگری استفاده میکردند. با این نوع آتش در مصرف سوخت صرفه جویی کرده و آتش را کنترل میکردند.

نگهداری از آتش
از آتش به طور صحیح بهره مند شوید. از کنده های سبز درختان برای پایین آوردن حرارت آتش استفاده کنید. ذغالهای نیم سوز را درمعرض باد قرار ندهید. آنها را با خاکستر بپوشانید و یک لایه نازک از خاک روی آنها بریزید. به خاطر داشته باشید حفظ آتش به مراتب آسانتر از درست کردن دوباره آن است.

آتش از مدفوع بوفالوها
درختان مناطق غربی پراکنده هستند درنتیجه سرخپوستان از مدفوع بوفالوها برای درست کردن آتش استفاده میکردند، بوی خوبی نداشت ولی کار را راه می انداخت.

جیب های پر از ماسه داغ
وقتی بطری آب داغ همراه ندارید، ماسه ها را درون ماهی تابه حرارت دهید، جیب های لباستان را پر کنید و این لباسها را روی کیسه خواب بگذارید.

بخاری های ذغالی
سوراخهایی را روی قوطی حلبی بزرگ تعبیه کنید، ذغالها را جمع آوری کرده و درون قوطی بریزید و قوطی را روی چند تکه سنگ درون چادر قرار دهید. توجه کنید ذغالها هنوز در حال سوختن هستند. بنابراین چادر شما به تهویه نیاز خواهد داشت.

انبار کردن چوب
چوبهای بریده شده را روی دو تیره حائل قرار داده و از زمین مرطوب دور کنید. چوبها را بین دو چوب محافظ عمودی به طور مرتب بچینید. اگر چوبها به دو نیم شده اند، طرفی را که پوست دارد به طرف بالا بگذارید. روی چوب را با نوارهایی از پوست درختان یا کرباس ضد آب بپوشانید.

فانوسی از بطری شیشه ای
یک بطری شیشه ای شفاف را درون آتش حرارت دهید، سپس ته آن را در آب سرد فرو کنید، ته بطری می شکند و جدا میشود. یک شمع در گلویی بطری تعبیه کرده و از طرف گلویی در زمین فرو کنید.

خاکستر چوب
از خاکستر میتوان به عنوان فیلتر استفاده کرد (به علت وجود پتاسیم). در مناطق مرطوب خاکستر، اسید خاک را کاهش میدهد. برای تهیه صابون میتوان از خاکستر، کربنات پتاسیم تهیه نمود.

3 گونه مختلف آتش
آتش گرم کوچک: آب را به سرعت میجوشاند، به سرعت به ذغال تبدیل میشود و برای درست کردن کباب مناسب است.
آتشی که ذغالهایی با عمر بالا تولید میکند که بدون دود هستند و برای کباب درست کردن، پختن و سرخ کردن کباب مناسب میباشد.
آتشی که متشکل از کنده های تنومند درختان است و متیواند حرارت را به سمت پناهگاه هدایت کند. طول عمر این آتش زیاد بوده و نیازی به تجدید سوخت ندارد.